Υγεία
Θνησιμότητα, αίτια θανάτου, νοσοκομειακή υποδομή και κοινωνική πρόνοια στο Ελληνικό Κράτος, δεκαετίες 1920.
Περιγραφική Στατιστική — Εθνική Θνησιμότητα, 1921–1929
Θάνατοι ανά Έτος, Υπαίθρου vs Πόλεων, 1921-1929
Συμπέρασμα
Οι θάνατοι στην ύπαιθρο ήταν σταθερά περίπου διπλάσιοι από τους θανάτους σε πόλεις καθ’ όλη την περίοδο (π.χ. 1929: 74.994 έναντι 38.989) — αναμενόμενο δεδομένου ότι ο αγροτικός πληθυσμός ήταν μεγαλύτερος, αλλά χρειάζεται προσοχή πριν συμπεράνουμε δυσανάλογα υψηλότερη θνησιμότητα υπαίθρου χωρίς κανονικοποίηση ως προς τον πληθυσμό κάθε κατηγορίας — κάτι που δεν έχουμε ακόμα υπολογίσει. Η συνολική αύξηση θανάτων (+49,2%, 1921-1929) συμβαδίζει σε γενικές γραμμές με την ταυτόχρονη αύξηση πληθυσμού που έχουμε ήδη τεκμηριώσει.
Αιτίες Θανάτου ανά Γεωγραφικό Διαμέρισμα, 1928
Συμπέρασμα
Η Στερεά Ελλάδα-Εύβοια είχε μακράν τους περισσότερους θανάτους από αναπνευστικά νοσήματα/φυματίωση (3.027 το 1928 — υπερδιπλάσιοι από τη 2η, Μακεδονία με 1.984). Η Μακεδονία είχε τους περισσότερους θανάτους από ελονοσία (2.347) — αναμενόμενο δεδομένων των εκτεταμένων ελωδών περιοχών της (πριν τα έργα αποξήρανσης του μεσοπολέμου). Η ελονοσία και η φυματίωση/αναπνευστικά μαζί αντιπροσώπευαν πάνω από το 78% όλων των καταγεγραμμένων θανάτων στον πίνακα αυτό (14.371 από 18.371) — δύο νοσήματα που κυριαρχούσαν απόλυτα στο υγειονομικό προφίλ της χώρας.
Θάνατοι Υπαίθρου vs Πόλεων ανά Αιτία, 1928
Συμπέρασμα
Η ελονοσία ήταν συντριπτικά αγροτικό πρόβλημα: 4.827 θάνατοι υπαίθρου έναντι μόλις 1.014 σε πόλεις το 1928 (82,6% υπαίθρου) — αναμενόμενο, καθώς η νόσος μεταδίδεται σε περιοχές με στάσιμα νερά/ελώδεις εκτάσεις, σπανιότερες σε αστικά κέντρα. Ο τυφοειδής πυρετός ήταν πιο ισορροπημένος (1.062 υπαίθρου, 434 πόλεων) — μολυσματική νόσος που εξαρτάται περισσότερο από συνθήκες ύδρευσης/αποχέτευσης, οι οποίες ήταν προβληματικές και στα αστικά κέντρα της εποχής.
Νοσοκομειακή Υποδομή & Υγειονομικό Προσωπικό, 1929
Νοσοκομειακά Κρεβάτια ανά Τύπο Ιδιοκτησίας, 1929
Συμπέρασμα
Η νοσοκομειακή υποδομή ήταν ακραία συγκεντρωμένη στην Αττική — 46,6% όλων των κρεβατιών της χώρας βρίσκονταν εκεί, παρότι η Αττική δεν είχε καν το μισό του εθνικού πληθυσμού. Το ίδιο μοτίβο ισχύει για τους γιατρούς (1.914 μόνο στη Στερεά Ελλάδα/Αττική, βλ. πίνακα υγειονομικού προσωπικού). Αυτό αντανακλά τη γενικότερη τάση συγκέντρωσης υποδομών γύρω από την πρωτεύουσα που έχουμε ήδη παρατηρήσει σε Εκπαίδευση (Πανεπιστήμιο) και Εμπόριο (λιμάνι Πειραιά) — μια επαναλαμβανόμενη «μονοκεντρική» εικόνα του ελληνικού κράτους της εποχής.
Κοινωνική Πρόνοια — Ασφαλιστικά Ταμεία, 1927
Αριθμός Ασφαλισμένων, 1914–1927
Συμπέρασμα
Ο αριθμός ασφαλισμένων εργαζομένων στα ταμεία που καταγράφηκαν αυξήθηκε σταθερά από 4.717 (1914) σε 11.545 (1923) — υπερδιπλασιασμός σε 9 χρόνια, δείχνοντας τη σταδιακή επέκταση των πρώιμων μορφών κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, ακόμα σε πολύ πρώιμο, περιορισμένο στάδιο (μόλις μερικές χιλιάδες εργαζόμενοι εθνικά, σε σύγκριση με εκατοντάδες χιλιάδες που είδαμε στη Βιομηχανία).
Υπόλοιπες Μέθοδοι
Σχετικά κείμενα στο docs.dxenos.art
Υγεία — δοκίμιο για την υγεία